renklerim gelmiş... nerede benim tuvalim

Bin defa tekrarlasam da kendi kendime.... sayfalarca yazı yazsam da.... bazen sızıp gidiveriyor içimdeki enerji... çekiliveriyor sularım..renklerim değişiyor...

Gellerim olduğu gibi gitlerim de oluyor işte.... ittiriyorum bazı bazı.... hayatı.... yada kimi zaman çektiğim gibi...

İnsan hep aynı olmuyor işte....bazen gri... bazen kahverengi.... hep kırmızı olacak değil ya dimi... ya da en derininden mavi.... özellikle siyahlardan beyazlardan sonra... uyuşuk bir gri olma durumu ki... affedilebilir belki... ama ya kahve rengi.... işte o fena... bir kırmızı aratır en insani....kaldırmak için hüznün cenazesini...

Boş bir tuval gibi uzanır gün kimi zaman.... itinayla boyarsın cıvıl cıvıl.... hayatın renkleri yetmez olur... bir yeni renk bile katarsın.... ebruli... içine sığmayan renkleri tuvaline sığdırmaya kalkarsın... sığmaz taşarsa kızarsın hatta.... kendine kızarsın... renkler dile gelir... sohbetine dalarsın...

Bazen boş tuvalin başına oturursun... sen aynı sen... tuval aynı tuval... gün bile benzerlerinden bir diğeri olsa da... renkler aynı değildir... ışıktan mı ne... bir türlü elin varmaz başlayamazsın.. dur gelmiştir bir kere... doğru rengi olmayan... hatta rengi olmayan... bekledikçe grileşir tuvalin kendiliğinden.... sonra çok lazımmış gibi... inadına sanki... ton ton kahverengi olursun... daha gri daha kahve rengi...

Sonra bundan da sıkılırsın... karanlığı çağırırsın ve renklerinden kurtulursun... uykuların bile rüyaların bile unutulmuş bir renksizliktedir.

Işığının enerjisi yetmez renkleri ısıtmaya... için de istemez... yok böyle iyiyim dersin... sakin...

Sonra giderek artan bir özlemle... kırmızıyı değil de derin maviyi özlersin... evet yeniden denize koşmak için sabırsız sabırsız...su altının yeşil-mavi sessizliğini ararsın... yunarsın yıkanırsın yine... ne griden iz kalır ne de kahverengi bir toz üzerinde... ışıl ışıl çıkarsın sudan...

Aaaa renklerim gelmiş... nerede benim tuvalim :))

içimden deniz geçti....

Öyle özledim ki denizi, suyu.... yazın yazmıştım... burada da paylaşayım dedim :))

""Dün Dirsek Büküne giderken, bugün Selimiye ye gelirken..en ucuna oturdum teknenin.. sürekli denizi seyrettim... kah ayakta derinlerine baktım denizin, kendi derinlerimde gezerken eş zamanlı... kah uzaklarındaydım suların lacivert ışıltılı... yüreğim gibi dedim zaman zaman.... tekne ilerledikçe,  iki yanından akan köpüklü sular, artık doğrudan içimden geçiyordu... nasıl yundum yıkandım... içim ışıldadı... deniz önce bana geliyor, tüm enerjisini bana bırakıyor sonra negatif ne varsa, derine daha derine, yıkayıp alıp götürüyordu sanki... tuhaf bir trans durumuydu sanki, bir yandan gülüyordum ıslak ıslak , bir yandan yaşadıklarımın tadını çıkarıyordum....

Demir attık Selimiye'ye... sonra da hemen suya....:))

Saatlerce yüzdüm, yüzdüm.... sonra da bayıldığım bir ritüel... gözlük antifog spreyle yıkanır ve suya girmeden takılır ki buhar olup görüntü bozulmasın diye.... sonra bir fileden oluşan su altı çantası kabuk alışverişi için bele bağlanır, sonra cuppp suya, paletler giyilir veeee.... rastgele..... yine öyle yaptım.... Selimiyenin bu tarafına ilk defa geliyorum... her zaman yaptığım gibi yine kıyı keşfi yapayım dedim....

Önce siyah-beyaz, boru çiçekleri geldi önüme.. çok ilginçti gerçekten hem de kumda... ilk kez görüyordum... sonra şaşırtıcı bir şekilde su yüzünde devamları olan kayalıkların yarım ile bir metre derininde saklı bir cennet bulmuştum.... İnanılmazdı.... mercanlar ( az sayıda olsa da öyle ender olurlar ki bu sularda) çeşitli deniz mantarları, kayalıkları kaplayan fosilleşmiş kabuklular, itina ile gizlenmiş renkli yosunlar, yaklaşmaya çekindiğim renkli boru çiçekleri, yaramaz balıklar; önce kaçan saklanan, sonra da merak edip bakan, çupra, küçük bir levrek, küçük karagöz ve yöresel balıklar... üstlerini taşlarla örterek saklanmaya çalışan 1 yengeç 1 ahtapot.... sayısız küçük deniz canlısı bir bir gözlüğümün ekranındaydılar..... ha unutmadan istiridyeler...müthiş kabuklarıyla... her torbaya attığım obje için ( bu taş, kabuk, yosun, vs olabilir) denize teşekkür etmek adetimdendir... yine ettim bol bol.. hatta birçok kere bana bugün sunduğu müthiş görsellik için de teşekkür ettim.....güldüm yine suda....su yuttum her  zamanki gibi.....bazen gözümdeki ıslaklığı alacaktı deniz,  gözlükler olmasaydı..... severdik hep öyle muhabbeti.... işte öyle..... bir ara dedim evet tamam, bende buralara ait olmalıyım, öyle bir "evde" hissi ki bu anlatamam... sakin, sessiz, samimi, olduğu gibi.... tuhaf...dedim kendim bile ve güldüm yine.... üşümesem daha devam edecektim..... üşüdüm ve geri döndüm tekneye.....""

Ruh gezdirme biletim

Daha ilk cümlelerle, yepyeni bir boyutta seyir halinde olmak....O özgür düş dünyasında, yazarın sözcüklerine binip dümeni çevirmek rüzgarların kolayına....

Kendi bildiklerinizden yola çıkıp, düşlerinizle zenginleştirerek, hiç bilmediğiniz lezzetlerden tadarak, ilmek ilmek ördüğünüz bir "yaşamak kesitidir" içinde yol aldığınız....

Okumak.... diğer yaşamlara özgürce dokunmak... sokulmak.... en derinine, özeline, mahremine, farklısına...kendini de katarak hatta... bir başkalaşmak bilinmeyende...

Size de olurmu bazen... belli yerlerde gözler kelimeler de gezinse de... yürek tek başına devam etmektedir sözcüklerden bağımsız...

Öyle bir yerinize dokunmuştur ki yazılanlar... o kelime yada sözcüklerin açtığı kapıdan uçuverir benliğiniz... sizin kitabınızın içindedir artık öykü...

Gözler tekrar tekrar dolaşsa da devam etmek için...nafile ... beyniniz özgürdür o anlarda... biraz sizden biraz kitaptan alarak harmanladığı bu boyutta uçmaktadır dolu dizgin, daldan dala uçurduğu çağrışımlarla...

Bu durum kontrolsüz bir akışkanlıkla, bir dış uyaran kesene kadar sürer gider... geride bazen kızgınlık, bazen bir tatlı hüzün hatta farklı bir şaşkınlık bırakarak ...bana oldukça sık olur bu, kitap okurken...

Okumak... o kitapla buluştuğunuz anda başlar içinizdeki kıpırtısı... tadını çıkararak kapağını okşar kokusunu solursunuz... ilk satırlara başlamadan önce keyfini çıkarırsınız yapacağınız yolculuğun..ön sevişme gibidir..."az sonra" der kitap, içten içe göz kırparak..

Evet işte tam da bu... ruh gezdirmeler halt etmiş... özel seanslara ne gerek... en kestirme biletidir kitaplar ruh yolculuğunun... hem de tüm duyularınızla  giriverirsiniz içine bu büyünün... imgeler, yüzler, duygular, mekanlar, sesler, kokular, doyumlar, yaşanmışlıklar... artık sizden doğru akar sayfalara ve her sözcükle yepyeni bir dünya yaratırsınız....

Sayfalarla beraber, senaryolaştırmak bile gerekmeden, tamamen sizin olan filmi çekmektesinizdir artık.... betimlemeler sadece aracılık eder... kahramanların duyguları bile sizin süzgecinizden geçer önce... en dingin cümleye bir kızgınlık, en barışcıl anlatıma bir kırgınlık ya da en olmadık yere bir çılgınlık ekleyebilirsiniz... keyif sizin... kitap sadece aracılık eder herşeye....

Tüm bunları bile bile... hala okumamak, yada bu kadar az okumak niye...yerine koyduklarımıza bakın... bir de buradan bakın lütfen...

Tek yönlü bir aktarımla, uyuşmuş beyinlerle, nasıl da esiri olmuşuz şu televizyon denilen çaresizliğin.. yada hep uyuşturacak şeylerin peşinde....

Kendimize dönmekten, kendimizi görmekten, dinlemekten bu korku niye... farketmek olabilirmi asıl nedeni...  iç sesimizi duyurabilir dimi kitaplar bize... eyvah ki ne eyvah yani... yüzleşme korkusu belki de...

Yine de, okumanın lezzetini bilenlere... o cesur ruh gezginlerine....Bol kitaplı günler, düşler aleminde keyifli seyirler hepinize...